Αυτοκριτική εξήντα χρόνων

Χθες, η Κυπριακή Δημοκρατία είχε γενέθλια. Συμπλήρωσε 60 χρόνια ζωής. Κατ' αρχάς, θα πρέπει να θυμηθούμε ότι το ανεξάρτητο κράτος δεν ήταν ποτέ στα σχέδια των Ελλήνων Κυπρίων. Καημός των Κυπρίων από αρχαιοτάτων χρόνων ήταν η απαλλαγή τους από τα ξένα δεσμά και η ενσωμάτωσή τους στον εθνικό κορμό. Η «εγγυημένη» ανεξαρτησία ήταν, λοιπόν, εξαρχής για τον επί τετραετίαν αγωνιζόμενο ενόπλως Κυπριακό Ελληνισμό ένας οδυνηρός συμβιβασμός.

Ο οδυνηρός αυτός συμβιβασμός ήταν φυσικό να διχάσει τον ελληνικό κυπριακό λαό. Από τη μία, οι μετριοπαθείς που αποδέχονταν και υποστήριζαν τις συμφωνίες Ζυρίχης - Λονδίνου. Από την άλλη, οι ακραιφνείς που δεν έλεγαν με τίποτα να τις αποδεχτούν και υποστήριζαν τη συνέχιση του Αγώνα για Ένωση. Στο μεταξύ, στο μεν «ζυριχικό» στρατόπεδο πολλοί βολεύτηκαν με το νέο κράτος και απεμπόλησαν τον προαιώνιο πόθο μας. Στο δε «ενωτικό» στρατόπεδο οι πλείστοι, αντιμετωπίζοντας το κυπριακό κράτος ως γέννημα μιας προδοσίας, άρχισαν να το πολεμούν. Σε αυτό ακριβώς το σημείο έγκειται και η κακοδαιμονία μας: Λίγοι, πολύ λίγοι, ήταν οι σοφοί που έβλεπαν την Κυπριακή Δημοκρατία ως μια ψηλότερη έπαλξη μάχης για την ακεραιότητα και την ελληνικότητα της Μεγαλονήσου.

Χρειάστηκε, δυστυχώς, να πέσει η μισή μας πατρίδα στα χέρια των Τούρκων για να καταλάβουμε ότι εχθρός μας δεν είναι –προς Θεού– ούτε το κυπριακό κράτος μας ούτε το ελληνικό έθνος μας, αλλά ο τουρκικός στρατός κατοχής. Χρειάστηκε να μαγαρίσουν τον Πενταδάκτυλο με τη «σημαία» τους για να συμφιλιωθούν στις καρδιές μας η ελληνική με την κυπριακή σημαία. Και χρειάστηκε να φτάσουμε στα πρόθυρα της οριστικής τουρκοποίησης (το 2004) για να σμίξουμε οι πατριώτες όλοι σε ένα κοινό αντιομοσπονδιακό μέτωπο. Γιά να δούμε τί άλλο χρειάζεται να γίνει για να τα νιώσουν αυτά οι ηγέτες μας και να μας οδηγήσουν ενωμένους μπροστά.

Η ΙΣΧΥΣ ΕΝ ΤΗ ΕΝΩΣΕΙ